Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 20 november 2017

Jacobus op het platteland

Oplettende lezers hebben het al gezien, nieuwe header bovenaan mijn blog, en wie prijkt daar op? Juist ja, Jacobus! Het olijke aapje van het patroon van Anita Wildschut.
Het is me gelukt! Een aap breien uit één stuk, met slechts één vulopening, wow......ik was #besttrots# op mezelf dat ik dat zomaar kon.
Nou moet ik zeggen dat het patroon ook kinderlijk eenvoudig is uitgeschreven, elke steek,elke handeling, is zeer duidelijk op papier gezet, dat kan niet mis gaan, goed lezen. Jacobus in zijn blote gat, dat was me ook niet wat, dus gelijk maar gedaan, en Jacobus heeft een broekje aan......
Okay, dat is soms even een dingetje, als er staat AR is dat averecht/recht en dat moet je dan natuurlijk wel zo doen.En dan nu voor de kritische breisterren, aan de linkerkant van het broekje had ik AR te letterlijk genomen en boven elkaar gedaan, zien jullie het?
Duurde even voordat ik erachter kwam, en toen ben ik wel AR verder gegaan, nou ja, het is zo, only god is perfect....ik ben er tevreden mee. Wie het ook van plan is ooit te maken, ik zou zeggen, doen! Echt, het is een heel makkelijk verhaal, als je goed kunt lezen.
Het is weer November, november, dat is de maand van het blad, wij hebben op het toilet een boekje van Mevr. Stam- Dresselhuys staan, en daar staat het in.....
November, dan is er de maand van het blad, en je hoeft er niet eens voor in Gelderland te wonen. Hier aan de kust op het minilandgoed is ook genoeg blad te ruimen, van de notenboom, dat verteert niet dus dat moet wel opgeruimd anders kom je het volgende zomer overal tegen.
Maar goed, het komt altijd van pas, we maken er bladerhopen van ergens achter in een hoekje, ergens waar de egels zitten, en waar ze dan lekker onder kunnen kruipen.En dat het nog steeds goed gaat met de egels!
Ik had weer de wekelijkse egelweeg, en deze kleine ondeugd is me gegroeid! 60 gram in één week, is me dat wat, en dat elke week he. Toen hij voor het eerst kwam eten was het een klein mager minkukeltje vol vlooien, maar nu....die komt de winter wel door onder de bladerenhopen.
De dames damhert komen de winter ook wel door......is het niet van de geitenbiks die ze krijgen, dan toch wel van het vogelvoer....en dan kunnen ze zoooooo onschuldig kijken.....
Ik vraag me altijd af wat er in hun hoofd omgaat als ze zomaar, een half uur, doodstil staan te kijken in de tuin, naar wat, ja, naar wat eigenlijk? Het lijkt wel of ze staan te mediteren ( kan ik zelf nog wat van leren)
Dit was ook een toevalstreffer, vlak voor mijn raam, aan een boomstam, en nog stilzitten ook! Dat is bijzonder voor deze beweeglijke groene specht.Ik hoor hem altijd wel "lachen" om wat dan ook in de tuin.
Ook deze kleine bonte specht is een dagelijkse terugkerende gast op de voedertafel.Het is niet te geloven, maar afgelopen weekend zaten er wel vijf! Ze nemen hier gewoon hun hele familie mee naar toe en een heibel dat ze hadden onder elkaar.....(soms net mensen ) Jeetje.....
Ze doen precies twee dagen over een groot vetblok van 2.50, ehhh, ik kan er wel een krantenwijk bij nemen, dit gaat te gek worden, het restaurant laat enige sterren vallen.......we moeten zelf ook nog eten.
En Jacobus? die vraagt zich, peinzend af, of het buiten op het platteland tussen al die beesten eigenlijk niet veel gezelliger is dan in de warme keuken.....

Hartelijke groet, fijne week allemaal weer, Jeannet

maandag 13 november 2017

Een vlaagje van een Molen(quiltje......)

Het zal een ieder die mijn blog leest niet ontgaan zijn, dat ik een zoon heb die idolaat van molens is....alle kleine kinderen zijn dat, een molen heeft toch iets magisch in het landschap
Iets ontzagwekkends, zeker voor kleine kinderen, zo,n groot kolossaal beest daar in het niets, want daar staan ze vaak, dan vangen ze lekker veel wind. Meestal gaat zoiets over als kinderen ouder zijn, dan krijgen ze andere interesses, meisjes, smartphones.
Bij onze zoon is dat molenvirus hardnekkig gebleken, het is nooit over gegaan, en die meisjes en die smartphones zijn er ook al niet gekomen,dan kan je als ouder twee dingen doen, of je blijft er niet van houden, of je gaat er ook maar oog voor krijgen, dat laatste is ontegenzeggelijk de makkelijkste weg kan ik uit ervaring zeggen.
En dat gaat best ver, want iedere ouder weet het, voor je kind doe je alles, daar heb je echt alles voor over, stoffige tochtige molens, eindeloos wachten op oude harde bankjes, kilometers omrijden voor die ene foto van die molen....Zelfs een hobby wordt anders bekeken.Dus toen er pas op de blog van Conny een patroon stond wat ze weg deed.
Ja, toen was het hek van de dam, of het zeil van de molen, of de molen door de vang!
Soms pieker je erover wat je nu eens zal gaan maken, keuzestress, maar er zijn van die dagen dat het vanzelf aangewaaid komt! Kreeg het patroon vrijdag binnen, en dat was gelijk beginnen!
Want het leek de jongeling helemaal niet onaardig, een molenquiltje! Dat is wat anders dan de "duffe stoflappen"die mams doorgaans maakt. Een helemaal echt Hollands molenquiltje, ehhh, dat kon ik toch wel "even" maken, enne... wanneer was het klaar dacht ik zo? Dit jaar nog ? Tja,
Hij heeft een genetisch "vlaagje" meegekregen van zijn moeder...en wie niet weet wat een vlaagje is, dat is een extra windvlaag waardoor de molen tijdelijk nog wat harder gaat draaien dan hij al deed.
Dus is een "vlaagje" eigenlijk zoiets als dat je net nog een stapje harder quilt loopt dan je al deed,in de gewone taal vertaald. Het kan zo verkeren.......
Er was even een piepklein minpuntje, het was een patroon van een wipwatermolen, tja....hij wil korenmolenaar worden, ( het studiemateriaal is binnen,dus hij kan beginnen) maar vooruit, een kniesoor die daar op let, enne....ze hebben allemaal vier wieken hoor.
Alle werkjes aan de kant, mams is bezig met met de molens in het land! En zo doe ik mijn blognaam van Quilting Jeannet toch weer eer aan!
Er was nog egelnieuws. Het leven in het ****sterren restaurant beviel de egels zo goed, dat ze het luid en duidelijk rondkraamden bij hun soortgenoten.Het kreeg een aanzuigende werking.We hadden er op een gegeven moment wel vier in de kost, het voer ging dus hard op, enfin, gauw bijbesteld bij Vivara, premium excellent dus extra (lekker)
Duurde het toch even voor het kwam.....dus de kok had gauw bij een andere leverancier wat ingekocht...., want je hebt toch een naam hoog te houden als sterrenrestaurant, voordat je het weet zijn je verwende klanten gevlogen. Tja....dat zinde de egels duidelijk niet, dat was ander voer....
Op een holletje naar de rest om te vertellen dat de bezuinigingen blijkbaar hadden toegeslagen in het restaurant, en daar waren ze hélemaal niet van gediend! Volgende avond kwamen er nog een keer twee kijken, jakkes....nu weer kattenbrokjes, twee hapjes, wegwezen hier! 
Zucht van verlichting.......daar kwam de postbode dan toch eindelijk.......het sterrenrestaurant kon zijn naam weer in alle eer aan doen.......dit keer met als specialiteit biologische egelpaté.....Ze knorden en rommelden ( en knoeiden....) weer als vanouds met plezier!
Hoe gek kan je het maken in het leven, ik hoor het jullie denken.Welja joh, wie zegt dat wij mensen de prioriteit hebben op deze aarde tav egels en ander leven wat er nog meer rondwaart? Zonder bijen en andere insecten is de mensheid tot uitsterven gedoemd.....iets om over na te denken de komende week.

Hartelijke creatieve plattelandsgroet, Jeannet